NUR'A KARŞI BALTA ÇEKEN YOBAZLARIN: AĞAÇ ZAFERİ ! ?

Dört ay önce idi. 30'u aşkın yabancı ülkeden çeşitli dallardan bilim adamları, iki otobüse dolup gelmişlerdi Barla'ya. Çam Dağı'na, oradan da Bediüzzaman Hazretleri'nin talebesi olan Ali İhsan Tola ile görüşmek için Senirkent'e...

Bediüzzaman ve Risale-i Nurları hakkında, İstanbul'da beşincisi düzenlenen Uluslararası Sempozyum'a bildiri sunmak için gelmişlerdi ülkemize, sonra da okudukları eserlerin yazıldığı yerleri, Bediüzzaman'ın yaşadığı şartları merak ettiklerinden; Isparta, Barla ve oradan da Çam Dağına çıkmışlardı. Bu profesörleden birisi aynı zamanda bir üniversete rektörü idi. Ve ben bu rektörün kendi ağzından "Bu yıl üniversiteye Risale-i Nurları ders kitabı olarak koyacağım." dediğini işittim. İşte böyle bir müfessirin her yıl, üç ay bir ağaç üzerinde yaşaması, dünyanın neresinde olursa olsun, kim olursa olsun; orijinal bir hadise idi.

Bu Hazret-i Mevlana'nın eserlerini okuyup da merakını gidermek, ruhunu yâd etmek maksadıyla insanların Konya'ya gitmeleri gibi bir şeydir.

Beziüzzaman'ın eserlerinden istifade edenlerin de Barla'ya gitmeleri...

İşte bu ziyaret beldelerinden olan Çam Dağı'ndaki, Bediüzzaman Hazretleri'nin yazları üç ay üzerinde yaşadığı, Allah'a dua ve ilticada bulunduğu bir Katran, bir de Çam Ağacı vardı! Vardı diyorum. Çünkü; artık Allah'ın bir kuluna kuş gibi yuvalık yapan o ağaçlar şimdi yok. Bu karda-kışta birileri erinmemiş-üşenmemiş, Çam Dağı'nın tepesine çıkıp motorlu ağaç testeresiyle hususi o iki ağacı kesmişler...

( Daha önce çok defa kesme teşebbüsleri olmuş. Her defasında bir inayet o ağaçları korumuştu. Ağaçların üzerinde şahit olarak pek çok balta yarası vardı. Demek vadeleri yetince, teşebbüs amacına ulaşmış. Tıpkı; Bediüzzaman Hazretleri'nin hayatında 18 defa şiddetli zehirle zehirlendiği halde ölmeyip de, vadesi yetip, vazifesi tamam olunca, bünyedeki zehrin kana karışıp vefat etmesi gibi....)

Bundan tam kırk sene evvel, 27 Mayıs İhtilali'nin hemen akabinde Bediüzzaman Hazretleri'nin Urfa'daki mezarı ve naaşıda böyle bir tecavüze uğramıştı. O'na; hayatında rahat-huzur vermeyenler, şahsından ve kitaplarından alamadıkları kin ve intikamlarını, mezarını yıkıp-parçalayarak, cesedini kaldırıp-kaybederek almak istemişlerdi.

Yine, İhtilalin birinci gününde, radyoda 7.30'da inkılap duyurulur. Saat yedi buçuğu beş geçe ise; Barla'da, evinin önünde bulunan büyük Çınar Ağacı'na dua etmek için çıktığı merdiven,bu karanlık güçler tarafından kırılarak kaldırılır.

Bu ağaç kesme işi de bir parça onlara benziyor. Sanki; kitaplarına bir kusur bulamayanlar, fikir ve davasını çürütemeyenler, hınçlarını elsiz-ayaksız ve savunmasız mezardan, naaşından, kendi yaptırdığı mescidinden ve üzerinde dua ettiği ağaçlardan çıkarıyorlar gibi...

Gibi diyorum. Çünkü olaya başka türlü bir izah bulamıyorum. Geçmiş olayların izi, bizi bu işte de derinlere götürüyor. Zaten devlet koruması altındaki orman ağacının kesilmesi işini aydınlatmak vazifesi de devlete düşüyor. Bu hadise fail-i meçhul kalırsa, ister istemez diğer fail-i meçhuller gibi aynı adrese fatura edilir. Bakalım Orman idaresi, olayın faillerini bulup orman kanunlarını tatbik edebilecek mi? Yoksa, Hukuk devletinde, orman kanunlarıyla iş yapanlar derin bir sessizlikle mi karşılayacak?

Acaba cahil, kandırılmış çobanların ya da çocukların bir işi olabilir mi? Bir insan ne kadar Bediüzzaman'a kızarsa kızsın, bu karda-kışta, fırtınada dağın tepesine bu iş için çıkmayı göze alır mı? Kar bastırmadan ağaçları kesip, kimse görmeden ta ertesi bahara kadar olayın 'kim vurduya' gitmesini kim planlayabilir?

Neticede iki ağaç kesilmiş, Bediüzzaman'dan kalan iki hatıra yok edilmiş. Peki, bunu yapan adamlar Nur Risalelerini ortadan kaldırmadıktan, kaldıramadıktan sonra, böylesi çocuk oyuncağı gibi tecavüzlerle ne elde edebilirler ki? Ne yani? Barla ve Çam Dağı'nı da coğrafyadan silmeyi mi deneyecekler? Bediüzzaman; "Küfrün bel kemiğini kırmışım. Bir daha belini kaldırıp doğrulamaz!" diyor. "Sizin dinsizleriniz de dahil olduğu halde Avrupa'nın bütün dinsiz feyleoflarını hayvandan aşağı düşürmüşüm!" diyor.

Demek, beli kırılanların cBediüzzaman'ın karşısına ilimle, fikirle, akıl-mantıkla çıkmaya gücü yetmeyen gizli din düşmanı mihrakların gücü, ancak ağaçlara yetiyor. 70 yıldır yetişen İslam ağacını kesme, bölme, parçalama, yakma, yıkma dışında bir şey yapmamış olanlar, ortaya Risale-i Nurlar gibi bütün dünya dillerine çevrilmiş evrensel bir eser çıkaramamış olanlardan, başka ne beklenir ki?

Var mı yetiştirdikleri Bediüzzaman çapında evrensel bir düşünür, ilim, fen ve sanat adamı? Milyonlarca insanın kitaplarını satır-satır okuduğu bir mütefekkir? Adına enstitüler kurulan, eserleri yabancı üniversitelerde ders kitabı olarak okutulan müellif, müfessir, mütefekkir? Ortaya bir eser koymak, bir enternasyonal iş başarmak; emek ister, himmet ister, zeka ister, inayet ister. Zor iştir; yetiştirmek.

Kesmek, kırmak, bölmek, yakıp-yıkmak ise çok kolaydır. Bir Bediüzzamanın'ın eserlerine, yetiştirdiklerine, bir de karşı çıkanların ellerindeki baltalara, kullandıkları metotlara bakıp kıyaslarsanız, kimin galip olduğunu hemen anlarsınız. Dinsiz, anarşist, ateist, yabancı uşağı nesiller yetiştirenlerin gücü; beyinlere, ruhlara, kaplere değil; ancak korumasız ağaçlara, hatıralara balta çekmeye yeter... Hala daha Bediüzzaman'ın Kürtlüğüne, olmayan Kürtçülüğüne takılıp kalmış kafaların ufku, çapı, kabiliyeti işte bu kadar... İrtica savaşçılarının sırf yeşil diye, işi ağaçlara saldırmaya kadar vardıracakları, doğrusu kimsenin aklına gelmezdi...

"Efendim, o ağaca tapıyorlardı!"

Madem öyle; Bediüzzaman'ı ve eserlerini çürütmek için bundan daha iyi delil mi olur? İspatlarsın o iddia ettiğin tapınmayı, bitirirsin işini. Bu kadar uğraşmana ne gerek var? Bütün ömrü; "Allah'dan başkasına tapmayın!" demekle geçen birisi için böylesi bir iddiaya hangi ahmak inanırsa!?

(Kendisi ölümlü olanın, üstünde oturduğu ağaç ölümsüz olur mu hiç? Kim demiş o ağaçlarda kutsallık var diye? Öyle olmuş olsa idi, her ziyarete giden bir parça kopararak çoktaaan kökünü bitirirlerdi. Bir mübarek olayın hatırası, tarihe bir canlı şahit idi o ağaçlar. Şimdi milyonlarca fotoğraf ve kartpostallarda yaşayacaklar. Belki de zalim bir devrin sessiz sembolü olarak dünyaya tanıklık edecekler. Bu işi kimler yaptıysa; bence ellerindeki baltayı taşa bile değil, kendi başlarına vurdular... Bıraksalar, tabii ömrünü tamamlayıp, yıkılıp gidecek bir ağaçtan, bir dönemin karakter ve kafa yapısını gösteren sembol bir şahit çıkardılar. Artık bundan sonra; Allah'a açılmış bir el şeklindeki ağaç resimlerini, maketlerini, simgelerini her yerde görebiliriz. Allah'ın dünyadaki bir misafirine yuvalık yapan bir ağaç, ancak bu yolla, bu kadar ölümsüz ve meşhur olabilirdi. Tebrikler...

İşin kader boyutuna gelince; Peygamberimize (s.a.v) Mekke dışında bir büyük ağacın altında Medineli bir gurup Müslüman; "Seni; canımız, malımız bahasına ölünceye dek korumak için Allah'a söz veriyoruz!" diye biat ediyorlar. Bu olay, Allah'ın hoşuna gidiyor ve onlara büyük mükafatlar vaad eden ayetler iniyor. Daha sonra, bu biat olayında bulunan sahabeler, her sene aynı ağacın altında buluşup, o biat hatıralarını yad ediyorlar. Bu Hz. Ömer devrine kadar sürüyor. Ondan sonra devam etmiyor. Çünkü; Bu sahabelerin, bir kutlu olayın yıl dönümünde hatıra tazelemek olarak yaptıkları işi, sonradan gelenler ve dışarıdan bakanlar nazarında olayın aslını bilmedikleri için; O ağacın zatında bir kutsiyet var. diye düşünmeye, zannetmeye başlıyorlar... Vakıa bu hale gelince, Hz. Ömer R.A da o Samra ağacını kestiriyor...

İşte, -Allah-u Alem- Bediüzzaman Said Nursi Hazretlerinden hatıra kalan o iki ağacın başına gelenler de böylesi bir kader cilvesi olsa gerek!

Bundan sonra Barla'ya, Çam Dağı'na gelen yerli ve yabancı ziyaretçilere ne denilecek? O ağaçların eski halinin fotoğrafları gösterilip: "Bakın böyle idi. Sonra kestiler!"

Kimler kesti?
Güçü ağaçlara yeten fikir fukaraları... Yakıp-yıkmaktan başka bir mahareti olmayan zeka hadımları... İlahi rahmetten nasipsiz hırçın ruhlar... Bu millete huzuru çok gören hain mihraklar... Camii yakıp; Aleviler yaktı!, Cem evini silahla tarayıp; Sünniler yaptı!, solcu öldürüp; sağcılara, polisi tarayıp; örgütlere yıkmaya çalışan aşağılık provakatörler... Giydirilmiş kütükler... Yabancı emellerinin, yerli uşakları... vs. vs... Ne bilelim kimlerin kestiğini? Bir hırsız gibi gizli-kapaklı kaçak işler yaptıklarına göre; icraatlarına sahip çıkacak değerli ve şerefli insanlar değillermiş demek ki!... Ayinesi iştir kişinin, lafa bakılmaz. Katilin rütbe-i aklı görünür cinayetinde!

Aslında; ne mezarını tahrip edip cesedini kaybedenlerin; Bir vasiyeti yerine getirdiklerinden haberleri var; ne de ağacını kesenlerin Bir büyük iradenin, -kaderin- hükmünü icraa ettiklerinden... Bunlar; İlahi senaryonun kötü adam rollerini gönüllü oynayan birer artist den başka bir şey değiller... Zavallılar; rollerinin İlahi senaryo ile sınırlı olduğunu bile bilemiyorlar. Nur'a karşı baltalarla savaşa çıkıyorlar. Bunları gördükten sonra; Yel değirmenlerine karşı mızraklarla savaşa çıkan Donkişota gülebilir misiniz?