Tweet
KOVANLARIN OĞULVERMESİ
Bahar mevsiminin arılar için elverişli olduğu senelerde, kovandaki arı mevcudu süratle çoğalır ve arı aileleri çok kuvvetlenerek, kovana sığmayacak duruma gelir. Kalabalıklaşarak kovanda sıkışık bir vaziyete giren arılar, oğul vermek üzere nesillerinin devamı için hazırlık yaparlar.
Evvela kovanda erkek arı gözlerini ihtiva eden petekler yapılarak, ana arının buraya yumurtlaması sağlanır ve erkek arı yetiştirilir. Daha sonra peteklerin alt ve yan kısımlarına sarkıtılan ana memelerinde de ana arılar yetiştirilir. Kovandaki yaralı ana arı, kendisine rakip ana arılar yetişmesini engellemeye çalışırsada, işçi arılar namzet ana arıları korurlar. Maksadına erişemeyerek hiddetlenen ana arı yumurtlamaktan vazgeçer, beslenerek zayıflar ve uçma kabiliyeti kazanır. Havanın iyi olduğu günde de, kovandaki bu eski ana arı etrafına topladığı her yaştaki bir kısım arıyla kovanı terk eder. Kovan civarında havada birkaç kavis çizerek uçtuktan sonra bir ağaç dalına konar. Diğer arılarda aynı yere konarak adeta bir salkım yaparlar. İşte bu olaya “OĞUL VERME” denmektedir.
Aynı kovandan bir oğul alınabildiği gibi genç ana arılar kovanın kuvvetine göre ikinci oğulu da yapabilir.
Ağaç dalına konan oğlu almak için dal kesilerek oğul, dal ile birlikte fenni kovanın uçma deliği önüne konulur veya çerçevelerin üst yanına bırakılır. Her iki halde de arılar kovana girerler. Herhangi bir kaba bu şekilde alınarak sakinleşen oğul ise, bekletilmeden daimi bırakacağı esas yerine götürülerek kovana yerleştirilmelidir.
Arılardan oğul alınıp alınmayacağı arıcının maksat ve ihtiyacıyla ilgilidir. Kovanların sayısını çoğaltmak isteyen arıcılar, fazla oğul almak istedikleri halde, çok bal üretmek isteyen arıcılarda oğul arzusunu önlemek zorundadır.
cellotin.com
Bahar mevsiminin arılar için elverişli olduğu senelerde, kovandaki arı mevcudu süratle çoğalır ve arı aileleri çok kuvvetlenerek, kovana sığmayacak duruma gelir. Kalabalıklaşarak kovanda sıkışık bir vaziyete giren arılar, oğul vermek üzere nesillerinin devamı için hazırlık yaparlar.
Evvela kovanda erkek arı gözlerini ihtiva eden petekler yapılarak, ana arının buraya yumurtlaması sağlanır ve erkek arı yetiştirilir. Daha sonra peteklerin alt ve yan kısımlarına sarkıtılan ana memelerinde de ana arılar yetiştirilir. Kovandaki yaralı ana arı, kendisine rakip ana arılar yetişmesini engellemeye çalışırsada, işçi arılar namzet ana arıları korurlar. Maksadına erişemeyerek hiddetlenen ana arı yumurtlamaktan vazgeçer, beslenerek zayıflar ve uçma kabiliyeti kazanır. Havanın iyi olduğu günde de, kovandaki bu eski ana arı etrafına topladığı her yaştaki bir kısım arıyla kovanı terk eder. Kovan civarında havada birkaç kavis çizerek uçtuktan sonra bir ağaç dalına konar. Diğer arılarda aynı yere konarak adeta bir salkım yaparlar. İşte bu olaya “OĞUL VERME” denmektedir.
Aynı kovandan bir oğul alınabildiği gibi genç ana arılar kovanın kuvvetine göre ikinci oğulu da yapabilir.
Ağaç dalına konan oğlu almak için dal kesilerek oğul, dal ile birlikte fenni kovanın uçma deliği önüne konulur veya çerçevelerin üst yanına bırakılır. Her iki halde de arılar kovana girerler. Herhangi bir kaba bu şekilde alınarak sakinleşen oğul ise, bekletilmeden daimi bırakacağı esas yerine götürülerek kovana yerleştirilmelidir.
Arılardan oğul alınıp alınmayacağı arıcının maksat ve ihtiyacıyla ilgilidir. Kovanların sayısını çoğaltmak isteyen arıcılar, fazla oğul almak istedikleri halde, çok bal üretmek isteyen arıcılarda oğul arzusunu önlemek zorundadır.
cellotin.com