Tweet
SOĞAN / SEBZECİLİK
Latincesi : Allium cepa L.
Almancası : Zwiebel - Küchenzwiebel
İngilizcesi : Onion
Fransızcası : Oignon – ognon
İtalyancası : Cipolla
Rusçası : Luk - Reptschatij Luk
Kaynak: Genel Sebzecilik Kitabı Prof. Dr. Atila Günay
Anavatanı ve Tarihçesi / SOĞAN / SEBZECİLİK
Soğanın yabani türlerine Bülücistan, Afganistan, Türk*menistan'da rastlanır. Bu yüzden birçok yazar soğanın ana*vatanını Asya olarak belirler (VAVILOV 1949, DILLINGEN 1956). Bu yazarlar yanında, soğanın Batı Asya, Akdeniz Ül*keleri, kısmen Kuzey Afrika’dan çıkmış olacağını açıklayan ya*zarlar da vardır (HÖSSLIN, MAPPES ve STEIB 1964, KUCKUCK ve KOBABE 1962, ORAMAN 1970, BAYRAK*TAR 1970). Daha geniş bir ifade kullanan HELM’e (1956) göre soğanın anavatanı, Kuzey Yarım Kürede, Asya ve Avrupa kı*talarında ve güneyde Afrika’da ekvatordan, 50 enlem derecesine doğru çizilen bir alan olarak gösterilmektedir.
Soğanın kullanımı oldukça eski zamanlara gider. Eski Mısırlıların yapıtlarında soğan resimlerine rastlanmaktadır. Ayrıca o zamanın yazarlarına ait eserlerde soğandan bahsedilmektedir. Eski devirlerde soğanı en çok kullananlar, hiç şüphesiz Mısır ve İsrailliler olmuştur. Hatta soğan, ismini Mısır'da ONAIS adlı bir şahsın kurduğu şehirden almıştır (STEARN 1944, VAN BEENOM 1952, DILLINGEN 1956, ORAMAN 1970, BAYRAKTAR 1970). Soğan Mısır'dan Yunanistan'a, İtalya'ya ve İspanya'ya geçmiştir. 15. yüzyılda bu ülkelerden, iç Avrupa'ya, yani Alman*ya ve Fransa'ya sıçramıştır. Asya'da Allium Cepa L.’ye rast*lanmaz. Doğu Asya ülkelerine Allium cepa yakın tarihlerde girmiştir. Zira bu bölgede daha çok Allium fıstulosum L. Kullanılmıştır. Anadolu, soğanın anavatanı içinde kalmaktadır. Soğa*nın anavatanı olmasa bile, Asya'dan Avrupa'ya geçiş yolu üzerinde olması, tarihçesinin çok eskilere gideceğinin kanıtıdır. Kaldı ki, Türklerin bugün yemeklerinde soğanı fazla kul*lanmaları yıllardır gelen bir alışkanlıktır.
Kaynak: Genel Sebzecilik Kitabı Prof. Dr. Atila Günay
Latincesi : Allium cepa L.
Almancası : Zwiebel - Küchenzwiebel
İngilizcesi : Onion
Fransızcası : Oignon – ognon
İtalyancası : Cipolla
Rusçası : Luk - Reptschatij Luk
Kaynak: Genel Sebzecilik Kitabı Prof. Dr. Atila Günay
Anavatanı ve Tarihçesi / SOĞAN / SEBZECİLİK
Soğanın yabani türlerine Bülücistan, Afganistan, Türk*menistan'da rastlanır. Bu yüzden birçok yazar soğanın ana*vatanını Asya olarak belirler (VAVILOV 1949, DILLINGEN 1956). Bu yazarlar yanında, soğanın Batı Asya, Akdeniz Ül*keleri, kısmen Kuzey Afrika’dan çıkmış olacağını açıklayan ya*zarlar da vardır (HÖSSLIN, MAPPES ve STEIB 1964, KUCKUCK ve KOBABE 1962, ORAMAN 1970, BAYRAK*TAR 1970). Daha geniş bir ifade kullanan HELM’e (1956) göre soğanın anavatanı, Kuzey Yarım Kürede, Asya ve Avrupa kı*talarında ve güneyde Afrika’da ekvatordan, 50 enlem derecesine doğru çizilen bir alan olarak gösterilmektedir.
Soğanın kullanımı oldukça eski zamanlara gider. Eski Mısırlıların yapıtlarında soğan resimlerine rastlanmaktadır. Ayrıca o zamanın yazarlarına ait eserlerde soğandan bahsedilmektedir. Eski devirlerde soğanı en çok kullananlar, hiç şüphesiz Mısır ve İsrailliler olmuştur. Hatta soğan, ismini Mısır'da ONAIS adlı bir şahsın kurduğu şehirden almıştır (STEARN 1944, VAN BEENOM 1952, DILLINGEN 1956, ORAMAN 1970, BAYRAKTAR 1970). Soğan Mısır'dan Yunanistan'a, İtalya'ya ve İspanya'ya geçmiştir. 15. yüzyılda bu ülkelerden, iç Avrupa'ya, yani Alman*ya ve Fransa'ya sıçramıştır. Asya'da Allium Cepa L.’ye rast*lanmaz. Doğu Asya ülkelerine Allium cepa yakın tarihlerde girmiştir. Zira bu bölgede daha çok Allium fıstulosum L. Kullanılmıştır. Anadolu, soğanın anavatanı içinde kalmaktadır. Soğa*nın anavatanı olmasa bile, Asya'dan Avrupa'ya geçiş yolu üzerinde olması, tarihçesinin çok eskilere gideceğinin kanıtıdır. Kaldı ki, Türklerin bugün yemeklerinde soğanı fazla kul*lanmaları yıllardır gelen bir alışkanlıktır.
Kaynak: Genel Sebzecilik Kitabı Prof. Dr. Atila Günay