Tweet
KEREVİZ Gübreleme
Kereviz ticaret gübresinden olduğu kadar, topraktaki organik maddenin fazla olmasından da hoşlanır. DİLLİNGEN (1956), 3000 kg/dek ürün için, toprakta dekara 18 kg N, 25 kg K2O, 7 kg P2O5 ve 20 kg CAO; 2000 kg/dek. ürün için ise, 12 kg N, 20 kg K2O, 5 kg P2O5 ve 15 kg CaO bulunmasının şart olduğunu açıklar ve toprakta bu miktar besin maddesinin bulundurulabilmesi için, toprağa yukarıdaki değerlerin % 5-10 kat fazlasının saf halde atılmasını tavsiye eder. HÖSSLIN, STEIB, MAPPES (1964) dekara saf olarak 15–20 kg. N, 10 kg P2O5 ve 22–25 kg K2O önermektedir. Kerevizin organik maddeye olan gereksinmesi fazladır. Toprakta organik maddenin azalması ve yeteri kadar bulunmaması, ürün miktarını oldukça düşürür. Hafif topraklarda organik gübreleme büyük önem kazanır ve üründe % 20–30 artış meydana getirir. Bu tip topraklarda dekara 6–8 ton ahır gübresi atılmalıdır. Sadece ahır gübresi, bitkinin büyümesi ve gelişmesi için yeterli değildir. Kereviz, Azot ve Potasyuma karşı aç bir bitkidir. Yüksek gübre verilmesine karşı duyarlı değildir. Fakat bitkilerin dikiminden sonraki 2 haftası önemlidir. Bu devrede topraktaki fazla besin maddesi olmasını istemez, yani topraktaki fazla tuzluluktan bitkiler hemen etkilenir, bitkilerde büyüme şoku görülür ve yapraklarda solma meydana gelir. Bu tip bitkiler ileride kendini toplayamaz. Bu yüzden ticaret gübresiyle gübreleme yaparken, bitkinin fide devresinde dikkatli davranmalıdır. Kerevizin besin gereksinmesi, yumru oluşmaya başladığı an, en yüksek seviyesine ulaşır. Gübrelerin büyük bölümü bu anda ve daha sonra verilmelidir. Bir dekara atılacak gübre miktarı 3 – 4 kısma ayrılıp, bunun birinci kısmını yumru oluşumundan önce, diğer kısımları yumru oluşumundan sonra 2-3 kez olarak verilmelidir. Ticaret gübrelerinin partiler halinde verilmesi, toprakta meydana gelecek tuzlanmayı da önler. Yağışlı zamanlarda ve fazla sulama yapılması halinde azot miktarı biraz yükseltilmelidir.
Yukarıda da belirttiğimiz gibi, kereviz yüksek besin maddesi gereksinmesi yanında, toprak tuzluluğuna karşı hassas bir bitkidir. Zaten fazla organik gübrelemenin amacı, atılan fazla ticaret gübrelerinin, organik maddece tutulması ve topraktaki tuzluluğu azaltması içindir. Alkali topraklarda ve sulamanın az yapıldığı zamanlarda, kerevizde bor noksanlığı sık olarak görülür. Bu durumda yapraklar hemen kıvırcıklaşır. Aynen virüs zararı gibi bir görünüm gösterir. Yumrular çatlar ve yumrunun içindeki beyaz kısım kahverengileşir. Bor noksanlığı olan bitkilere dışarıdan bor uygulamakla noksanlık giderilemez ve bitkiler tedavi edilemez. Ekim öncesi tedbir almak gerekir. Borax gübrelemesi yanında, topraktaki alkali durumu çözmek yerinde bir tedbirdir ve gübrelemede daha çok asidik gübreler kullanılması önerilir.
Kereviz ticaret gübresinden olduğu kadar, topraktaki organik maddenin fazla olmasından da hoşlanır. DİLLİNGEN (1956), 3000 kg/dek ürün için, toprakta dekara 18 kg N, 25 kg K2O, 7 kg P2O5 ve 20 kg CAO; 2000 kg/dek. ürün için ise, 12 kg N, 20 kg K2O, 5 kg P2O5 ve 15 kg CaO bulunmasının şart olduğunu açıklar ve toprakta bu miktar besin maddesinin bulundurulabilmesi için, toprağa yukarıdaki değerlerin % 5-10 kat fazlasının saf halde atılmasını tavsiye eder. HÖSSLIN, STEIB, MAPPES (1964) dekara saf olarak 15–20 kg. N, 10 kg P2O5 ve 22–25 kg K2O önermektedir. Kerevizin organik maddeye olan gereksinmesi fazladır. Toprakta organik maddenin azalması ve yeteri kadar bulunmaması, ürün miktarını oldukça düşürür. Hafif topraklarda organik gübreleme büyük önem kazanır ve üründe % 20–30 artış meydana getirir. Bu tip topraklarda dekara 6–8 ton ahır gübresi atılmalıdır. Sadece ahır gübresi, bitkinin büyümesi ve gelişmesi için yeterli değildir. Kereviz, Azot ve Potasyuma karşı aç bir bitkidir. Yüksek gübre verilmesine karşı duyarlı değildir. Fakat bitkilerin dikiminden sonraki 2 haftası önemlidir. Bu devrede topraktaki fazla besin maddesi olmasını istemez, yani topraktaki fazla tuzluluktan bitkiler hemen etkilenir, bitkilerde büyüme şoku görülür ve yapraklarda solma meydana gelir. Bu tip bitkiler ileride kendini toplayamaz. Bu yüzden ticaret gübresiyle gübreleme yaparken, bitkinin fide devresinde dikkatli davranmalıdır. Kerevizin besin gereksinmesi, yumru oluşmaya başladığı an, en yüksek seviyesine ulaşır. Gübrelerin büyük bölümü bu anda ve daha sonra verilmelidir. Bir dekara atılacak gübre miktarı 3 – 4 kısma ayrılıp, bunun birinci kısmını yumru oluşumundan önce, diğer kısımları yumru oluşumundan sonra 2-3 kez olarak verilmelidir. Ticaret gübrelerinin partiler halinde verilmesi, toprakta meydana gelecek tuzlanmayı da önler. Yağışlı zamanlarda ve fazla sulama yapılması halinde azot miktarı biraz yükseltilmelidir.
Yukarıda da belirttiğimiz gibi, kereviz yüksek besin maddesi gereksinmesi yanında, toprak tuzluluğuna karşı hassas bir bitkidir. Zaten fazla organik gübrelemenin amacı, atılan fazla ticaret gübrelerinin, organik maddece tutulması ve topraktaki tuzluluğu azaltması içindir. Alkali topraklarda ve sulamanın az yapıldığı zamanlarda, kerevizde bor noksanlığı sık olarak görülür. Bu durumda yapraklar hemen kıvırcıklaşır. Aynen virüs zararı gibi bir görünüm gösterir. Yumrular çatlar ve yumrunun içindeki beyaz kısım kahverengileşir. Bor noksanlığı olan bitkilere dışarıdan bor uygulamakla noksanlık giderilemez ve bitkiler tedavi edilemez. Ekim öncesi tedbir almak gerekir. Borax gübrelemesi yanında, topraktaki alkali durumu çözmek yerinde bir tedbirdir ve gübrelemede daha çok asidik gübreler kullanılması önerilir.