Tweet
PATLICAN Gübreleme
Patlıcan ahır gübresinden hoşlanan bir sebzedir. Özellikle ağır killi ve çok hafif kumlu topraklarda, mümkün olduğu kadar bol yanmış ahır gübresi kullanılmalıdır. Böylece bu toprakları fiziksel özellikleri büyük ölçüde düzeltilebilir ve patlıcan üretime uygun hale getirilir. Normal patlıcan toprağı olan, tınlı-killi topraklara dekara 5-8 ton yanmış ahır gübresi ilk sürümden önce toprağın üzerine atılır ve 20-30 cm derinliğinde sürülerek karıştırılır. Ağır killi ve çok kumlu topraklarla ahır gübresi miktarı daha da arttırılabilir ve 10-15 tona kadar çıkarılabilir. Besin gereksinmesi için atılacak ticaret gübresi, vejetasyon döneminin uzunluğuna ve toprak yapısına bağlı olarak değişir. Bitkinin değişik büyüme dönemlerindeki gereksinimleri de dikkate alındığında, fide döneminde NPK oranı 2:1:2 şeklinde, hasat öncesi 1:1:1 ve hasat sırasında 2:1:1 şeklinde olmalıdır. Yapılan tarla çalışmalarında, dekara 6 ton ürün elde edildiğinde, ortalama topraktan saf halde 15 kg/dek Kalsiyum kaldırılmaktadır. Genelde açıkta 15 kg N, 10 kg P2O5 ve 20 kg K2O ve serada 20 kg N, 20 kg P2O5 ve 30 kg K2O kaldırabilir. Bitkinin gereksinmesi olan bu besin maddelerini toprağa verirken % 20-30 arttırılması, yetişme periyoduna uyacak şekilde dağıtılması gerekir. Bitkilerin genç dönemlerinde besin maddesi noksanlığı çekmeleri çiçeklenmeyi büyük ölçüde geriletmektedir. Bazen 2. derece dallarda bile çiçeklenme görülmeyebilir. Ayrıca fideler yetiştirilirken, soğuk zamanlarda sık sık potasyum ve bilhassa fosfor noksanlığı meydana gelebilir. Bu durumda toprağın soğuk olması, topraktaki mevcut besin maddelerinin kökler tarafından alınmasını engellemektedir. Soğuk zamanlarda, yetiştirme yerlerindeki fidelerin uzun süre büyümeden aynı boyda kalması, bu etkinin belirgin işaretidir. Yetiştirme yerlerinde fidelik toprağı ısıtıldığında, bitkilerde büyümenin yeniden başlandığı gözlenir.
Azot noksanlığında fide yapraklarında açık yeşil, sarı yeşil renk oluşumu başlar. İleri azot noksanlığında yer yer yapraklar sararır ve yaprak kopmaları meydana gelir. Olgun bitkilerde önce orta yapraklar sararır. Sararma uç yapraklara doğru ilerler. Yaprak kenarları kurur, sürgün cılızlaşır, boynu bükülür, meyve oluşumu durur. Mevcut meyveler bir türlü olgunlaşmaz ve küçük kalır. Fosfor noksanlığında sürgünler iyi gelişmez. Dal sayısı azalır ve boğum araları kısalır. Yaprakların alt yüzeyinde kuvvetli antosiyan oluşumu başlar, yeşil renk kirli mora dönüşür, yaprakları küçük kalır ve yaprak kenarları aşağı doğru kıvrılır. Yapraklarda sarı lekeler oluşur ve bu lekeler ileri durumda sarı kahverengi nekrozlar haline dönüşür. Meyveler küçük kalır, meyve sayısı azalır ve meyvede koflaşma başlar. Potasyum noksanlığı yaprakların açık renk alması ile kendini belli eder. Yaprak bütünü ile sararır ve kurumaya başlar. Damar yeşil veya mor yeşil renkli kalır. Kuvvetli güneş altında solgunluk meydana gelir. Meyve sayısı azalır ve oluşumu yavaşlar. Bilhassa örtü altı tarımında yukarıdaki belirtiler daha çok ortaya çıkar. Açıkta tarla tarımında besin noksanlığını çözmek daha zordur. Birçok durumda fosfor noksanlığı, kalsiyum, ve potasyum noksanlığı, magnezyum noksanlığı ile karıştırılır. Noksanlığın meydana gelmesi halinde suda çözünen gübre formları ile gübre sulama suyuna karıştırılıp verilmelidir. Ayrıca yaprak gübreleri bu konuda oldukça olumlu sonuçlar verir. Bilhassa magnezyum, kalsiyum ve mangan noksanlığı çabuk giderilir. Demir noksanlığında meyve rengi açılır. Ser tarımında bu durum sık sık ortaya çıkar. Toprağa, demirli bir preparat karıştırmakla meyveler normal rengine döner.
Patlıcan ahır gübresinden hoşlanan bir sebzedir. Özellikle ağır killi ve çok hafif kumlu topraklarda, mümkün olduğu kadar bol yanmış ahır gübresi kullanılmalıdır. Böylece bu toprakları fiziksel özellikleri büyük ölçüde düzeltilebilir ve patlıcan üretime uygun hale getirilir. Normal patlıcan toprağı olan, tınlı-killi topraklara dekara 5-8 ton yanmış ahır gübresi ilk sürümden önce toprağın üzerine atılır ve 20-30 cm derinliğinde sürülerek karıştırılır. Ağır killi ve çok kumlu topraklarla ahır gübresi miktarı daha da arttırılabilir ve 10-15 tona kadar çıkarılabilir. Besin gereksinmesi için atılacak ticaret gübresi, vejetasyon döneminin uzunluğuna ve toprak yapısına bağlı olarak değişir. Bitkinin değişik büyüme dönemlerindeki gereksinimleri de dikkate alındığında, fide döneminde NPK oranı 2:1:2 şeklinde, hasat öncesi 1:1:1 ve hasat sırasında 2:1:1 şeklinde olmalıdır. Yapılan tarla çalışmalarında, dekara 6 ton ürün elde edildiğinde, ortalama topraktan saf halde 15 kg/dek Kalsiyum kaldırılmaktadır. Genelde açıkta 15 kg N, 10 kg P2O5 ve 20 kg K2O ve serada 20 kg N, 20 kg P2O5 ve 30 kg K2O kaldırabilir. Bitkinin gereksinmesi olan bu besin maddelerini toprağa verirken % 20-30 arttırılması, yetişme periyoduna uyacak şekilde dağıtılması gerekir. Bitkilerin genç dönemlerinde besin maddesi noksanlığı çekmeleri çiçeklenmeyi büyük ölçüde geriletmektedir. Bazen 2. derece dallarda bile çiçeklenme görülmeyebilir. Ayrıca fideler yetiştirilirken, soğuk zamanlarda sık sık potasyum ve bilhassa fosfor noksanlığı meydana gelebilir. Bu durumda toprağın soğuk olması, topraktaki mevcut besin maddelerinin kökler tarafından alınmasını engellemektedir. Soğuk zamanlarda, yetiştirme yerlerindeki fidelerin uzun süre büyümeden aynı boyda kalması, bu etkinin belirgin işaretidir. Yetiştirme yerlerinde fidelik toprağı ısıtıldığında, bitkilerde büyümenin yeniden başlandığı gözlenir.
Azot noksanlığında fide yapraklarında açık yeşil, sarı yeşil renk oluşumu başlar. İleri azot noksanlığında yer yer yapraklar sararır ve yaprak kopmaları meydana gelir. Olgun bitkilerde önce orta yapraklar sararır. Sararma uç yapraklara doğru ilerler. Yaprak kenarları kurur, sürgün cılızlaşır, boynu bükülür, meyve oluşumu durur. Mevcut meyveler bir türlü olgunlaşmaz ve küçük kalır. Fosfor noksanlığında sürgünler iyi gelişmez. Dal sayısı azalır ve boğum araları kısalır. Yaprakların alt yüzeyinde kuvvetli antosiyan oluşumu başlar, yeşil renk kirli mora dönüşür, yaprakları küçük kalır ve yaprak kenarları aşağı doğru kıvrılır. Yapraklarda sarı lekeler oluşur ve bu lekeler ileri durumda sarı kahverengi nekrozlar haline dönüşür. Meyveler küçük kalır, meyve sayısı azalır ve meyvede koflaşma başlar. Potasyum noksanlığı yaprakların açık renk alması ile kendini belli eder. Yaprak bütünü ile sararır ve kurumaya başlar. Damar yeşil veya mor yeşil renkli kalır. Kuvvetli güneş altında solgunluk meydana gelir. Meyve sayısı azalır ve oluşumu yavaşlar. Bilhassa örtü altı tarımında yukarıdaki belirtiler daha çok ortaya çıkar. Açıkta tarla tarımında besin noksanlığını çözmek daha zordur. Birçok durumda fosfor noksanlığı, kalsiyum, ve potasyum noksanlığı, magnezyum noksanlığı ile karıştırılır. Noksanlığın meydana gelmesi halinde suda çözünen gübre formları ile gübre sulama suyuna karıştırılıp verilmelidir. Ayrıca yaprak gübreleri bu konuda oldukça olumlu sonuçlar verir. Bilhassa magnezyum, kalsiyum ve mangan noksanlığı çabuk giderilir. Demir noksanlığında meyve rengi açılır. Ser tarımında bu durum sık sık ortaya çıkar. Toprağa, demirli bir preparat karıştırmakla meyveler normal rengine döner.