Tweet
Ne Mutlu O Analara!
Þehit, þahit olarak ölen, þahit olduðu anda ölümü isteyen, þahit olduðunda dönmek istemeyen, þahit olduðunda bitiren. Hayatý bitiren deðil, hayat bulan. Ölen deðil artýk ölemeyen. Ölümsüzlüðü yakalayan. Fenada yok olan lakin bekaya sýr olan..
Yaþayan bir ölü olmak deðil ölümü yaþama çeviren ve ölümle biteviye yaþayan…
Biz de þehit olmayý arzuluyoruz deðil mi? Öyleyse önce þahit olmayý öðrenmeliyiz.
Þehitlik þahidin ölüme duasýdýr. Aný yakalayýp ölümü anda dilemesidir.
Yaþarken aný yakalamayan ölürken þahit olamaz. Zira þahit olduðun anlar seni þehadete götürür. Fanide þahit olanlar vardýr ama dönülür ramak kala þehadete. Ten kafesi çeker geriye. Çünkü kafesten izlenmez, izlenemez ki. Kafesin parmaklýklarý girer araya. Aralýklar karþýyý þekillendirmez. Parmaklýklarýn kestiði görüntü görüntü deðildir.
Ayan beyan olmalý. “O” eksik tanýmlanamaz.
O’na dönüþü O’nu görüþü göze alan ancak kafesten dýþarý süzülebilir.
Görmek ve görünmektir þehadet! Görmeye ve görünmeye hazýr mýyýz? O zaten görüyor fakat biz görünebilecek kadar açýk mýyýz? Cesarettir bu anlamda þehadet. Ölüm korkusuna karþý bir cesaret deðil. “Ben geldim!” diyebilmekteki cesaret.
“Ben tertemiz geldim, ben halkettiðin kývamda kaldým, bozmadým beni, benle deðil Sen’le geldim. Bendeki Sen’lere þahidim artýk!” diyebilecek cesaret.
Peki bir kadýn ana olurken ölürse neden þehit olur. Dünyada dahi cennet onlarýn ayaklarý altýnda... Neden bu iltifata mahzar ana acaba..?
O’nun Sevgilisini (sallallahu aleyhi vesellem), bir ana doðurmadý mý? O ananýn hürmetine bütün analar lütuflandý ve iltifat kazandý. Sebep bu bence anaya deðer katan. Yaþarken þahidi, ölünce þehidi o Rahman’ýn.
Çünkü; bir can dünyaya getirirken Canan’a vasýl oluyor ana. Bir fenaya bir bekaya can sunuyor ana. Günahla kirlenmiþse ruhu yýkanýyor da, kir kalmayýnca pir oluyor ana!
Ve Canan’a vasýl olalý “caným” demedi cane o ana…
“Allah, melekler ve adaleti yerine getiren ilim sahipleri O’ndan baþka ilah olmadýðýna þahitlik etmiþlerdir.” (Âl-i Ýmran,1 8)
Elif Topaloðlu arsivi
Þehit, þahit olarak ölen, þahit olduðu anda ölümü isteyen, þahit olduðunda dönmek istemeyen, þahit olduðunda bitiren. Hayatý bitiren deðil, hayat bulan. Ölen deðil artýk ölemeyen. Ölümsüzlüðü yakalayan. Fenada yok olan lakin bekaya sýr olan..
Yaþayan bir ölü olmak deðil ölümü yaþama çeviren ve ölümle biteviye yaþayan…
Biz de þehit olmayý arzuluyoruz deðil mi? Öyleyse önce þahit olmayý öðrenmeliyiz.
Þehitlik þahidin ölüme duasýdýr. Aný yakalayýp ölümü anda dilemesidir.
Yaþarken aný yakalamayan ölürken þahit olamaz. Zira þahit olduðun anlar seni þehadete götürür. Fanide þahit olanlar vardýr ama dönülür ramak kala þehadete. Ten kafesi çeker geriye. Çünkü kafesten izlenmez, izlenemez ki. Kafesin parmaklýklarý girer araya. Aralýklar karþýyý þekillendirmez. Parmaklýklarýn kestiði görüntü görüntü deðildir.
Ayan beyan olmalý. “O” eksik tanýmlanamaz.
O’na dönüþü O’nu görüþü göze alan ancak kafesten dýþarý süzülebilir.
Görmek ve görünmektir þehadet! Görmeye ve görünmeye hazýr mýyýz? O zaten görüyor fakat biz görünebilecek kadar açýk mýyýz? Cesarettir bu anlamda þehadet. Ölüm korkusuna karþý bir cesaret deðil. “Ben geldim!” diyebilmekteki cesaret.
“Ben tertemiz geldim, ben halkettiðin kývamda kaldým, bozmadým beni, benle deðil Sen’le geldim. Bendeki Sen’lere þahidim artýk!” diyebilecek cesaret.
Peki bir kadýn ana olurken ölürse neden þehit olur. Dünyada dahi cennet onlarýn ayaklarý altýnda... Neden bu iltifata mahzar ana acaba..?
O’nun Sevgilisini (sallallahu aleyhi vesellem), bir ana doðurmadý mý? O ananýn hürmetine bütün analar lütuflandý ve iltifat kazandý. Sebep bu bence anaya deðer katan. Yaþarken þahidi, ölünce þehidi o Rahman’ýn.
Çünkü; bir can dünyaya getirirken Canan’a vasýl oluyor ana. Bir fenaya bir bekaya can sunuyor ana. Günahla kirlenmiþse ruhu yýkanýyor da, kir kalmayýnca pir oluyor ana!
Ve Canan’a vasýl olalý “caným” demedi cane o ana…
“Allah, melekler ve adaleti yerine getiren ilim sahipleri O’ndan baþka ilah olmadýðýna þahitlik etmiþlerdir.” (Âl-i Ýmran,1 8)
Elif Topaloðlu arsivi
Comment