Tweet
Savaşın en kanlı günlerinden biriydi.
Asker, en iyi arkadaşının az ilerde kanlar içinde yere düştüğünü görür.
Başını bir saniye bile siperin üzerinde tutamayacağı türden bir ateş yağmuru altındaydılar.
Tam siperden dışarı doğru bir hamle yapacağı sırada, başka bir arkadaşı onu omzundan tutarak tekrar içeri çekti,
“ Delirdin mi sen ? Gitmeye değer mi ? Baksana delik deşik olmuş. Büyük bir ihtimalle ölmüştür.Artık onun için yapılabilecek bir şey yok. Boşuna kendi hayatını tehlikeye atma. “ dedi.
Fakat asker onu dinlemedi ve kendisini siperden dışarıya attı. İnanılması güç bir mucize gerçekleştirdi, asker o korkunç ateş yağmuru altında arkadaşına ulaştı.
Onu sırtına aldı ve koşa koşa geri döndü. Birlikte siperin içine yuvarlandılar.Fakat cesur asker yaralı arkadaşını kurtaramamıştı.
Siperdeki arkadaşı ; “ Değmez demiştim. Hayatını boşu boşuna tehlikeye attın” dedi. Gözleri dolarak, “ Değerdi “ dedi diğeri ve devam etti: Çünkü yanına ulaştığımda henüz sağdı.
Onun son sözlerini duymak, dünyalara bedeldi benim için !
Ve hıçkırarak arkadaşının son sözlerini tekrarladı : Geleceğini biliyordum !