Tweet
Ben yazar değilim ancak bu site sayesinde ufak, tefek karalamalar yaptık ki bunda da afınıza sığındık. Genellikle tiyatrocular kullanır. Sürçü lisan ettikse affola. .
Ben Anadolu'nun Küçük bir viliyetinde 1960 yılında dünya ya gelmişim. Babam bir demirci ustası, annem akşam sanattan ayrılan bir anadolu kadını. 3 erkek ve 1 kız çocukdan Toprak damlı kenar mahallede büyüdüm. Evimizde bir kaç ineğimiz, tavuğumuz vede kedimiz yanında, sarıda bir zaar köpeğimiz vardı.
Her yıl mayıs ayı başlarında yazlık bağ evine göçerdik. Göçme işini amcamın at arabası ile yapardık. İki oda bir mabeyn(ara) yerde yer yatağında yatar, odanın üst tarafında olan ocakta yanan ateşte ısınırdık. Genellikle Ocaklı odada küçük kardeşimle annem ve babam kalır diğer odada ben ve iki erkek kardeşimle babannem yani ebem kalırdık. Odada iki topraktan ve kerpiçten yapılma sedir vardı. O sedirlerden birinde ebemle ben, diğerinde ağbeyim ve küçük erkek kardeşim yatardı. Rahmetli ebem ben askerde iken vefat etti ve ölene kadar benle beraber yatdı. Bende çok büyük emeği vardır. Adeta üzerime titrerdi.
Bunun sebebini kendinden bir kaç kez dinledim. Ebemin babasının adı Osman efendiymiş variyetli bir ağaymış ancak Kars ve sarıkamışda kalmış. Derken evde Hacı ve Hüseyin adında iki oğlundan büyüğü Çanakkalede şehit olmuş. Herkes ağıt yaparken küçük hüseyinde artık açlıktanmı veya başka şeydenmi? oda huysuzlanmış sinir kırizleri geçiren anne küçük Hüseyini yere çalmış. Bu çalmadan dolayı ben gayet iyi hatırlarım Hüseyin dayımın kolları arka tarafa doğru eğriydi. bu zavallı insan eskiden çocukların altına ısıtılıp sarılırdı; Çocuk toprağı satarak geçimini temin etmeye çalışırdı. ne yazıkki hem sakatlık, hemde maddi imkansızlıklar yüzünden hiç evlenmemiş olan bu insan, koskoca çuvalları dişiyle kaldırır, ona para yada yardım yapmak isteyenleri şu sözlerle azarlardı.
"Şehit babam ve kardeşimin kemikleri sızlar". derdi.
Şimdi onun bu hallerini tasavvur edip, dilencilik yapanlara ne demeli?
Bu şahsiyet abidesi insan ömrünün son günlerinide bizimle geçirdi. Yani Kız kardeşinin oğlu ve yiğenleriyle beraber. Anneme Çok büyük saygı duyarım. Bunlardan biride ben 7, 8 yaşlarındayken haftada bir kaç kez beni yanına çağırır. Bu yaşlı adamı çağ(Anadolu'da basit bir banyo'luk yada duşluk) a oturtur, üzerini çıkarıp, güzelce yıkardı. Rahmetli dayım utancından, başını sağa ve sola çevirir, Anneme ve bana öyle dua eder, başımı okşayıp beni öper, ellerini göğe kaldırıp yarabbi bu cocuğun emaneti sana derdi. Sofraya sıkıla, sıkıla oturur az bir yemekle sofradan kalkardı. Onun bu dürüstlüğü, vakarı ve sofra adabını hiç unutmadım. Ben daha 9 yaşımı ermeden ebemin kardeşi dayım vefat etdi ve cenazesini babam kaldırdı.
Ben dünyaya geldiğimde, babam nüfus dairesine gider ve bir oğlunun olduğunu söyler. Tabi o zaman böyle doğumlar hastanede olmazdı. Köylerde Yaşlı ve tecrübeli kadınlar doğum yaptırır. Şehirde ise varsa mahallede ebeler. Bizde bu yönden şanslıydık; Zira mahalemizde Bulgar göçmeni bir ebe vardı. halime ebe Son derece becerikli, mert ve cesur bir kadındı. Pek çok kadını kurtaran kadındı. Neyse nüfus idaresi kayıt için babama sorar"Oğluyun ismini ne yazalım". Babam rahmetli ebemin gönlünü almak için şehit kardeşini düşünerek ismi Hacı olsun der. Ancak;Memurlar babamı azarlarlar ve derlerki Hacı ne öyle, doğru dürüst isim söyle derler. Babamda düşünür ve Yine ebemi kırmamak için"Oğlumun ismi Osman ya kayıt yapın yada gidiyorum der. memurlar mecburen kayıt yapmışlar. Neticede babam biraz mahcuplukla olayı ebeme anlatmış oda sevinerek "Olsun, bende onu hem babam, hemde gardaşım gibi severim" demiş. Neticede rahmetli ebem bana ayrı bir düşkünlüğü vardı. Herhangi bir durumda hemen devreye girer" Gardaşıma kurban ederim sizi" derdi. Ailemden pek çok kişi bana anlatdı ve şahitdir. rahmetli öldüğünde ben askerdim. Gözeleri bir türlü kapanmamış ve demişlerki bunun hasretini çektiği biri var o gelmeden gözeleri kapanmaz demişler ve Annem beni söyleyip o vardı askerde demişler. O zaman bir resmini getirin demişler. Resmimi getirince gözleri kapanmış. Askere giderken benden bir parça saç istedi ve ölmeden önce vasiyet etdi. Saçını döşüme koyun dedi vede bu isteği gerçekleşti. Sıkca kabrine gidip, dua ederim. Rabbim rahmet eylesin!!. Yazımın uzaması nedeniyle beğeni halinde devamı yazılıcaktır. Görüşmek dileğiyle, Esen kalınız.
Ben Anadolu'nun Küçük bir viliyetinde 1960 yılında dünya ya gelmişim. Babam bir demirci ustası, annem akşam sanattan ayrılan bir anadolu kadını. 3 erkek ve 1 kız çocukdan Toprak damlı kenar mahallede büyüdüm. Evimizde bir kaç ineğimiz, tavuğumuz vede kedimiz yanında, sarıda bir zaar köpeğimiz vardı.
Her yıl mayıs ayı başlarında yazlık bağ evine göçerdik. Göçme işini amcamın at arabası ile yapardık. İki oda bir mabeyn(ara) yerde yer yatağında yatar, odanın üst tarafında olan ocakta yanan ateşte ısınırdık. Genellikle Ocaklı odada küçük kardeşimle annem ve babam kalır diğer odada ben ve iki erkek kardeşimle babannem yani ebem kalırdık. Odada iki topraktan ve kerpiçten yapılma sedir vardı. O sedirlerden birinde ebemle ben, diğerinde ağbeyim ve küçük erkek kardeşim yatardı. Rahmetli ebem ben askerde iken vefat etti ve ölene kadar benle beraber yatdı. Bende çok büyük emeği vardır. Adeta üzerime titrerdi.
Bunun sebebini kendinden bir kaç kez dinledim. Ebemin babasının adı Osman efendiymiş variyetli bir ağaymış ancak Kars ve sarıkamışda kalmış. Derken evde Hacı ve Hüseyin adında iki oğlundan büyüğü Çanakkalede şehit olmuş. Herkes ağıt yaparken küçük hüseyinde artık açlıktanmı veya başka şeydenmi? oda huysuzlanmış sinir kırizleri geçiren anne küçük Hüseyini yere çalmış. Bu çalmadan dolayı ben gayet iyi hatırlarım Hüseyin dayımın kolları arka tarafa doğru eğriydi. bu zavallı insan eskiden çocukların altına ısıtılıp sarılırdı; Çocuk toprağı satarak geçimini temin etmeye çalışırdı. ne yazıkki hem sakatlık, hemde maddi imkansızlıklar yüzünden hiç evlenmemiş olan bu insan, koskoca çuvalları dişiyle kaldırır, ona para yada yardım yapmak isteyenleri şu sözlerle azarlardı.
"Şehit babam ve kardeşimin kemikleri sızlar". derdi.
Şimdi onun bu hallerini tasavvur edip, dilencilik yapanlara ne demeli?
Bu şahsiyet abidesi insan ömrünün son günlerinide bizimle geçirdi. Yani Kız kardeşinin oğlu ve yiğenleriyle beraber. Anneme Çok büyük saygı duyarım. Bunlardan biride ben 7, 8 yaşlarındayken haftada bir kaç kez beni yanına çağırır. Bu yaşlı adamı çağ(Anadolu'da basit bir banyo'luk yada duşluk) a oturtur, üzerini çıkarıp, güzelce yıkardı. Rahmetli dayım utancından, başını sağa ve sola çevirir, Anneme ve bana öyle dua eder, başımı okşayıp beni öper, ellerini göğe kaldırıp yarabbi bu cocuğun emaneti sana derdi. Sofraya sıkıla, sıkıla oturur az bir yemekle sofradan kalkardı. Onun bu dürüstlüğü, vakarı ve sofra adabını hiç unutmadım. Ben daha 9 yaşımı ermeden ebemin kardeşi dayım vefat etdi ve cenazesini babam kaldırdı.
Ben dünyaya geldiğimde, babam nüfus dairesine gider ve bir oğlunun olduğunu söyler. Tabi o zaman böyle doğumlar hastanede olmazdı. Köylerde Yaşlı ve tecrübeli kadınlar doğum yaptırır. Şehirde ise varsa mahallede ebeler. Bizde bu yönden şanslıydık; Zira mahalemizde Bulgar göçmeni bir ebe vardı. halime ebe Son derece becerikli, mert ve cesur bir kadındı. Pek çok kadını kurtaran kadındı. Neyse nüfus idaresi kayıt için babama sorar"Oğluyun ismini ne yazalım". Babam rahmetli ebemin gönlünü almak için şehit kardeşini düşünerek ismi Hacı olsun der. Ancak;Memurlar babamı azarlarlar ve derlerki Hacı ne öyle, doğru dürüst isim söyle derler. Babamda düşünür ve Yine ebemi kırmamak için"Oğlumun ismi Osman ya kayıt yapın yada gidiyorum der. memurlar mecburen kayıt yapmışlar. Neticede babam biraz mahcuplukla olayı ebeme anlatmış oda sevinerek "Olsun, bende onu hem babam, hemde gardaşım gibi severim" demiş. Neticede rahmetli ebem bana ayrı bir düşkünlüğü vardı. Herhangi bir durumda hemen devreye girer" Gardaşıma kurban ederim sizi" derdi. Ailemden pek çok kişi bana anlatdı ve şahitdir. rahmetli öldüğünde ben askerdim. Gözeleri bir türlü kapanmamış ve demişlerki bunun hasretini çektiği biri var o gelmeden gözeleri kapanmaz demişler ve Annem beni söyleyip o vardı askerde demişler. O zaman bir resmini getirin demişler. Resmimi getirince gözleri kapanmış. Askere giderken benden bir parça saç istedi ve ölmeden önce vasiyet etdi. Saçını döşüme koyun dedi vede bu isteği gerçekleşti. Sıkca kabrine gidip, dua ederim. Rabbim rahmet eylesin!!. Yazımın uzaması nedeniyle beğeni halinde devamı yazılıcaktır. Görüşmek dileğiyle, Esen kalınız.
Comment