Tweet
Babamın babası geçimini at arabasıyla yük taşıyarak ve genellikle kerpiç yada harpıçta (eskiden duvar yada ev yapmak için kullalan ve topraktan yapılan birkete benzer yapı malzemesi) yaparak kazanan, bir Anadolu insanı 11 yıl seferberlikte kalmış. Daha doğrusu Mustafa Kemal ATATÜRK'le beraber Güney cephesinden başlayıp, İzmir'de biten bir Harp Gazisi. 1957 de vefat etmiş. Genellikle Dedemi hep rahmetli ebem ve babam'dan dinleyerek öğrendim.
Bizim bulunduğumuz aileye Panali sülalesi derler. Rahmetli dedemede Soyadı Olmadığı için, Paneli'nin Ali ağa derlermiş. Rahmetli ayağında şarapnel parçası varmış. Daha doğrusu top yada havan mermisi patlayınca parça ayağın kemiğine isabet etmiş. Tabi o zaman böyle tıp gelişmemiş yada imkansızlıklar söz konusu. Tabi bunları anlamak için Kurtuluş savaşının o günlerini göz önüne getirmemiz gereklidir.
Rahmetli dedem o ayağındaki parça yüzünden topallayarak gezer. Kıtlık yıllarında bile kimseden yardım görmeden 4 çocuğunu yetiştiren bir Anadolu insanı. . .
Hatda bir seferinde rahmetli ebem şöyle anlatdı. Yıllar sonra devlet bu istiklal savaşına katılanlara madalya verdi. Dedene de o madalyayı taktılar ancak; Eve yaklaştıgımızda ve Tam Nehrin üzerindeki köprüye gelince deden o madalyayı alıp, azgın sular akan dereye atdı. Bunu neden yaptığını sorduğumda dedi ki "Arslan gibi, burma bıyıklı genç delikanlılar kucağımda şehit oldu, Devlet ileride kanun çıkarıp bize maaş bağlar. Bu para bana ve neslime haram olur, çocuklarımın ve kendimin kursağına haram lokma sokturmam. Olur a ben rahatsızlanırım yada ölürüm siz bu parayı almayasanız diye bu madalyayı suya atdım" der. Bu bana Büyük Millet meclisince kendisine verilen hediyeyi, Giyecek paltosu olmadığı halde almaya gidemeyen ve Rahmetle yad etdiğim Nur içinde yatsın Mehmet Akif Ersoy'u hatırlatmakta.
Rahmetli dedem toprak ve pekde iyi olmayan bir evde basit şekilde vefat etmiş. Babam'ın evinde son zamanlarında çekilmiş siyah, beyaz resmi mevcut. Dikkatlice baktığımda hayatında yaşadığı elim olayların ve hadiselerin çizgileri yansımış. resim asık suratlı. Babama dedem hiç gülmedimi diye sorduğumda tebesümünü bile zor gördüm, zira gördüğü ve yaşadığı hayatdan olsa gerekir dedi. Babam şu an 81 yaşında çok şükür sağlığı yerinde ve hala çalışmakta vede pek çok genç bileğini bükemez. Bunuda şuna bağlıyor. Ömrü boyunca hep çalıştı ve Et olarak sadece koyun eti, yağ olarakda yemeklerde hep tereyağ ve kızartmalarda hakiki zeytin yağından başka yağ kullanmaz. Mert ve sert mizaçlı bir insan.
Annemin babası Dinekbağ eşrafından Şıh Mehmetler'den hasan efendi. Oda doğuda kazım Karabekir komutasındaki askerlerden biriymiş. Asker dönüşü Doğuda eşkiyalar tarafından esir alınmış ve epeyce eziyete maruz kalmış. Daha sonra eşkiyaların dağılmasıyla bir yolunu bulup kaçıp memleketine gelmiş. Ancak o zülmün izlerini söküp atamamış. Kısa bir müddet sonra vefat etmiş.
Anneannem son derece iyi yetişmiş aslen Keskinli bir ailenin kızıymış. Elinden her iş gelirdi. halı dokur, Düğünlere aşcı olarak gider, cenaze yıkar, kırık yada çıkık sarar yani iyi bir sınıkcıydı. Osmanlıca ve Türkce okuma yazma bilirdi. Halı Dokurken çok güzel sedasıyla KURAN okur, her bir halı ilmiğinde zikir çekerdi. çok güzel kırma( fizik tedavi yöntemi) yapardı. Annem onlara gideceği zaman arkasından ağlar benide manevi huzur bulduğum, bu güzel insanın yanına gitmek için ağlar, bağırır hatda kendimi yerlere atardım. Rahmetli anneme beni üzmemesi için ve sık, sık getirmesi için rica ederdi. dizine yatıp, nurlu yüzüne bakmak bana ayrı bir huzur verirdi. Başımı okşayıp çeşitli dualar okur ve şöyle derdi. "Bu çocuğum benim mezarıma en sık gelenlerden olacak ve Fatiha okuyacak"derdi. Söyledikleri aynen gerçek oldu. Rahmetli kocasından kalan üvey kızı dahil, 9 çocuk yetiştirmiş vede hepsi yararlı, eğitimli insanlar. Rahmetli anneannemin cenazesini defnetmek bana nasip oldu. Kefenini açıp yüzüne baktım. Nur içindeydi, eğilip öptüm.
Burada şunu iyice anladım. İmanlı, ihlaslı ve güzel insanların cenazeleride güzel oluyor. Pek çok cenaze gördüm inanın bazılarından insan ürperiyor. sorduğumda yada tanıdığım biriyse imansız, takvasız ve basit insanların cenazelerinin yüzünde korkunç bir ifade oluyor. çektikleri acının, korkunun ıstırabı yüzlerine yansımış. Adeta sonlarının ne olacağı belli. Ama ya mümin öylemi? ne güzel insanlar gördüm. İnanın cenazelerinin o güzelliği? sanki gidecekleri mekan yüzlerine yansımış.
Buradan tüm kalbimle şunu ifade edeyim. Herşey boş!!!! İmanla şereflenmek her şeye değer. Buradan bu yaımı okuyan tüm kardeşlerime sağlık, sıhhat ve afiyet dileklerimi sunarım. İmanlı, ihlaslı bir ömür geçirmeleri dileğimle, bu garip kardeşinizede hayır dualarınızı eksik etmeyiniz.
Saygılarımla
Bizim bulunduğumuz aileye Panali sülalesi derler. Rahmetli dedemede Soyadı Olmadığı için, Paneli'nin Ali ağa derlermiş. Rahmetli ayağında şarapnel parçası varmış. Daha doğrusu top yada havan mermisi patlayınca parça ayağın kemiğine isabet etmiş. Tabi o zaman böyle tıp gelişmemiş yada imkansızlıklar söz konusu. Tabi bunları anlamak için Kurtuluş savaşının o günlerini göz önüne getirmemiz gereklidir.
Rahmetli dedem o ayağındaki parça yüzünden topallayarak gezer. Kıtlık yıllarında bile kimseden yardım görmeden 4 çocuğunu yetiştiren bir Anadolu insanı. . .
Hatda bir seferinde rahmetli ebem şöyle anlatdı. Yıllar sonra devlet bu istiklal savaşına katılanlara madalya verdi. Dedene de o madalyayı taktılar ancak; Eve yaklaştıgımızda ve Tam Nehrin üzerindeki köprüye gelince deden o madalyayı alıp, azgın sular akan dereye atdı. Bunu neden yaptığını sorduğumda dedi ki "Arslan gibi, burma bıyıklı genç delikanlılar kucağımda şehit oldu, Devlet ileride kanun çıkarıp bize maaş bağlar. Bu para bana ve neslime haram olur, çocuklarımın ve kendimin kursağına haram lokma sokturmam. Olur a ben rahatsızlanırım yada ölürüm siz bu parayı almayasanız diye bu madalyayı suya atdım" der. Bu bana Büyük Millet meclisince kendisine verilen hediyeyi, Giyecek paltosu olmadığı halde almaya gidemeyen ve Rahmetle yad etdiğim Nur içinde yatsın Mehmet Akif Ersoy'u hatırlatmakta.
Rahmetli dedem toprak ve pekde iyi olmayan bir evde basit şekilde vefat etmiş. Babam'ın evinde son zamanlarında çekilmiş siyah, beyaz resmi mevcut. Dikkatlice baktığımda hayatında yaşadığı elim olayların ve hadiselerin çizgileri yansımış. resim asık suratlı. Babama dedem hiç gülmedimi diye sorduğumda tebesümünü bile zor gördüm, zira gördüğü ve yaşadığı hayatdan olsa gerekir dedi. Babam şu an 81 yaşında çok şükür sağlığı yerinde ve hala çalışmakta vede pek çok genç bileğini bükemez. Bunuda şuna bağlıyor. Ömrü boyunca hep çalıştı ve Et olarak sadece koyun eti, yağ olarakda yemeklerde hep tereyağ ve kızartmalarda hakiki zeytin yağından başka yağ kullanmaz. Mert ve sert mizaçlı bir insan.
Annemin babası Dinekbağ eşrafından Şıh Mehmetler'den hasan efendi. Oda doğuda kazım Karabekir komutasındaki askerlerden biriymiş. Asker dönüşü Doğuda eşkiyalar tarafından esir alınmış ve epeyce eziyete maruz kalmış. Daha sonra eşkiyaların dağılmasıyla bir yolunu bulup kaçıp memleketine gelmiş. Ancak o zülmün izlerini söküp atamamış. Kısa bir müddet sonra vefat etmiş.
Anneannem son derece iyi yetişmiş aslen Keskinli bir ailenin kızıymış. Elinden her iş gelirdi. halı dokur, Düğünlere aşcı olarak gider, cenaze yıkar, kırık yada çıkık sarar yani iyi bir sınıkcıydı. Osmanlıca ve Türkce okuma yazma bilirdi. Halı Dokurken çok güzel sedasıyla KURAN okur, her bir halı ilmiğinde zikir çekerdi. çok güzel kırma( fizik tedavi yöntemi) yapardı. Annem onlara gideceği zaman arkasından ağlar benide manevi huzur bulduğum, bu güzel insanın yanına gitmek için ağlar, bağırır hatda kendimi yerlere atardım. Rahmetli anneme beni üzmemesi için ve sık, sık getirmesi için rica ederdi. dizine yatıp, nurlu yüzüne bakmak bana ayrı bir huzur verirdi. Başımı okşayıp çeşitli dualar okur ve şöyle derdi. "Bu çocuğum benim mezarıma en sık gelenlerden olacak ve Fatiha okuyacak"derdi. Söyledikleri aynen gerçek oldu. Rahmetli kocasından kalan üvey kızı dahil, 9 çocuk yetiştirmiş vede hepsi yararlı, eğitimli insanlar. Rahmetli anneannemin cenazesini defnetmek bana nasip oldu. Kefenini açıp yüzüne baktım. Nur içindeydi, eğilip öptüm.
Burada şunu iyice anladım. İmanlı, ihlaslı ve güzel insanların cenazeleride güzel oluyor. Pek çok cenaze gördüm inanın bazılarından insan ürperiyor. sorduğumda yada tanıdığım biriyse imansız, takvasız ve basit insanların cenazelerinin yüzünde korkunç bir ifade oluyor. çektikleri acının, korkunun ıstırabı yüzlerine yansımış. Adeta sonlarının ne olacağı belli. Ama ya mümin öylemi? ne güzel insanlar gördüm. İnanın cenazelerinin o güzelliği? sanki gidecekleri mekan yüzlerine yansımış.
Buradan tüm kalbimle şunu ifade edeyim. Herşey boş!!!! İmanla şereflenmek her şeye değer. Buradan bu yaımı okuyan tüm kardeşlerime sağlık, sıhhat ve afiyet dileklerimi sunarım. İmanlı, ihlaslı bir ömür geçirmeleri dileğimle, bu garip kardeşinizede hayır dualarınızı eksik etmeyiniz.
Saygılarımla