Tweet
Türkiye de olduğu gibi, kıl keçisi beslenen diğer ülkelerde de, ormanlarda gelişigüzel ve aşırı bir şekilde otlatılan bu hayvanın orman varlığının azalmasında ve ormanın dejenere olmasında büyük ölçüde katkısı vardır. Ormanda kıl keçisi otlatmanın modern ormancılıkla bağdaşmayacağı kesin olup tüm dünya ormancıların ortak görüşüdür.
Kıl keçisi, milattan 7 ile 9 bin yıl önce evcilleştirildiği tahmin edilmektedir. Bilimsel adı ile Capra hircus olan kıl keçileri yerli hayvan ırkı olarak tescil edilmiştir.
Az gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelerde keçi masrafsız hayvansal ürün elde etmede akla gelen yegane hayvandır. Özellikle kırsal ve ormanlık bölgelerimizde keçi, dar gelirli ailenin sosyo-ekonomik yapısına perçinleşmiştir. Orman ve orman kenarında oturanlar, genellikle hayvancılığı bu şekilde yapmayı tercih etmektedirler
Dağlık bölgelerde keçiler, yaz, kış, sonbahar ve ilkbahar mevsimlerinde yaşamlarını ormanda geçirir ve ormanda buldukları bitki, yaprak ve yapraklı dalı yerler. Keçi, hemen hemen bütün bitkileri severek yer. Avrupa’da yapılan bir araştırmaya göre 576 bitki türünden 449’unu keçi severek yemiştir. Çok iyi yürüme ve tırmanma yeteneğine sahiptir. Tırnağı kaya gibi serttir. En uçtaki tomurcuk ve sürgünleri bulup yer. Sürekli hareket halinde olup, ağaçtan ağaca adeta konar. Yerdeki bitkiyi bırakıp, ayakları üstüne dikilerek büyükçe fidanların dal ve tepelerini yer.
Ormanda keçi otlatmasının doğrudan zararları yanında, keçileri özellikle kışın beslemek amacıyla, ormanlardan yemlik yaprak ve yapraklı dal elde etmek için meydana getirilen zararlar daha büyük önem taşır. Her yıl sürekli olarak dalların budanması ve genç sürgünlerin kesilmesi, asimilasyon organlarının kısmen veya tamamen yok edilmesini sağlar. Dolayısıyla boy ve kalınlık artımı, büyük ölçüde azalır. Ağaçlarda deformasyonlar ve odun özelliğinin düşmesi görülür. Ağaçlardan aşırı faydalanma halinde, bu ağaçlar zayıf ve hastalıklı bir hal almakta ve doğrudan kurumaktadır. Bu tür iğne yapraklı ağaçlarda (ormanda) sekonder zararlı böcekler aşırı derecede üreyebilmektedir.
Ülkemiz ormanlarını kıl keçisi zararından koruyabilmek için orman ve civar köylerinde keçi yetiştiriciliğini kesinlikle yasaklanması şüphesiz en kestirme yoldur. Bugün için böyle bir yasaklamadan söz etmek imkanı yoktur. 6831 sayılı Orman Kanununa göre ormanlarda izinsiz her türlü hayvan otlatılması yasaklanmıştır. Burada ki yasak otlatma ile sınırlı olup tavsiye edilen kanuni düzenleme bu değildir. Önerilen orman ve orman civarında kıl keçisi bulundurulmasının yasaklanmasıdır. Ancak bunu yapabilmek için bazı tedbirlerin alınması gerekmektedir.
1. Orman ve civarındaki nüfusun planlanması ve azaltılması
2. Ormanlardan daha fazla iş imkanı sağlanması ve yaşam düzeyinin yükseltilmesi
3. Ahır hayvancılığı özendirilmeli ve desteklenmeli
4. Kıl keçisi yerine diğer keçi türlerinin tavsiye edilmesi gibi önlemlerin alınması gerekmektedir. Kaynak : ACATAY, A. ve ark. 1973. Türkiye’de Kıl Keçi ve Orman İlişkileri.
Kıl keçisi, milattan 7 ile 9 bin yıl önce evcilleştirildiği tahmin edilmektedir. Bilimsel adı ile Capra hircus olan kıl keçileri yerli hayvan ırkı olarak tescil edilmiştir.
Az gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelerde keçi masrafsız hayvansal ürün elde etmede akla gelen yegane hayvandır. Özellikle kırsal ve ormanlık bölgelerimizde keçi, dar gelirli ailenin sosyo-ekonomik yapısına perçinleşmiştir. Orman ve orman kenarında oturanlar, genellikle hayvancılığı bu şekilde yapmayı tercih etmektedirler
Dağlık bölgelerde keçiler, yaz, kış, sonbahar ve ilkbahar mevsimlerinde yaşamlarını ormanda geçirir ve ormanda buldukları bitki, yaprak ve yapraklı dalı yerler. Keçi, hemen hemen bütün bitkileri severek yer. Avrupa’da yapılan bir araştırmaya göre 576 bitki türünden 449’unu keçi severek yemiştir. Çok iyi yürüme ve tırmanma yeteneğine sahiptir. Tırnağı kaya gibi serttir. En uçtaki tomurcuk ve sürgünleri bulup yer. Sürekli hareket halinde olup, ağaçtan ağaca adeta konar. Yerdeki bitkiyi bırakıp, ayakları üstüne dikilerek büyükçe fidanların dal ve tepelerini yer.
Ormanda keçi otlatmasının doğrudan zararları yanında, keçileri özellikle kışın beslemek amacıyla, ormanlardan yemlik yaprak ve yapraklı dal elde etmek için meydana getirilen zararlar daha büyük önem taşır. Her yıl sürekli olarak dalların budanması ve genç sürgünlerin kesilmesi, asimilasyon organlarının kısmen veya tamamen yok edilmesini sağlar. Dolayısıyla boy ve kalınlık artımı, büyük ölçüde azalır. Ağaçlarda deformasyonlar ve odun özelliğinin düşmesi görülür. Ağaçlardan aşırı faydalanma halinde, bu ağaçlar zayıf ve hastalıklı bir hal almakta ve doğrudan kurumaktadır. Bu tür iğne yapraklı ağaçlarda (ormanda) sekonder zararlı böcekler aşırı derecede üreyebilmektedir.
Ülkemiz ormanlarını kıl keçisi zararından koruyabilmek için orman ve civar köylerinde keçi yetiştiriciliğini kesinlikle yasaklanması şüphesiz en kestirme yoldur. Bugün için böyle bir yasaklamadan söz etmek imkanı yoktur. 6831 sayılı Orman Kanununa göre ormanlarda izinsiz her türlü hayvan otlatılması yasaklanmıştır. Burada ki yasak otlatma ile sınırlı olup tavsiye edilen kanuni düzenleme bu değildir. Önerilen orman ve orman civarında kıl keçisi bulundurulmasının yasaklanmasıdır. Ancak bunu yapabilmek için bazı tedbirlerin alınması gerekmektedir.
1. Orman ve civarındaki nüfusun planlanması ve azaltılması
2. Ormanlardan daha fazla iş imkanı sağlanması ve yaşam düzeyinin yükseltilmesi
3. Ahır hayvancılığı özendirilmeli ve desteklenmeli
4. Kıl keçisi yerine diğer keçi türlerinin tavsiye edilmesi gibi önlemlerin alınması gerekmektedir. Kaynak : ACATAY, A. ve ark. 1973. Türkiye’de Kıl Keçi ve Orman İlişkileri.
Comment