Tweet
LAHANA Gübreleme
Lahanaların besin gereksinmesi oldukça fazladır. Vejetasyon süresinin uzunluğuna ve dekardan alınan ürün miktarının fazlalığına göre verilecek gübre miktarı giderek artar. En fazla besin maddesi isteği, sırasıyla beyaz lahana, kırmızı lahana ve kıvırcık yapraklı baş lahanada görülür. Bütün lahana grubu sebzeler ahır gübresinden, daha doğrusu topraktaki organik madde miktarının yüksek olmasından hoşlanır. İyi yanmış ahır gübresi, sonbaharda dekara 3000–5000 kg verilmelidir. Gübre, toprağın 20–30 cm derinliğine kadar iyice karıştırılmalıdır. İlk baharda gerekirse tekrar dekara 1000–3000 kg ahır gübresi 10–20 cm derinliğinde atılır. Ahır gübresinin iyi yanmamış olması halinde, tarlada lahana sineği ve kelebeği oluşur ve bunlar lahanada zarar meydana getirir. Bitkilerin genç fide döneminde besin isteği oldukça düşüktür. Baş bağlama zamanına doğru besin gereksinmesi giderek artar. Yalnız erkenci çeşitlerde, fide döneminden itibaren gübre miktarı daha yüksek tutulmalıdır. Çünkü bunlarda besin maddesinin az olması halinde, yaprak renginin açılması, yapraklarda kırmızı renk oluşumu, geç ve gevşek baş bağlama veya hiç baş bağlamama, erken çiçeğe kalkma gibi durumlar meydana gelir. Birkaç örnek verecek olursak, beyaz lahanalarda azot noksanlığı yaprakların sararmasına, kızarmasına neden olur ve başlar küçük kalır. Fosfor noksanlığında yapraklar koyu yeşil renktedir ve alt taraftaki yaprakların damarlar morlaşır, yaprak dökülmesi meydana gelebilir. Potasyum noksanlığında yaprak damar aralarında kıvırcıklaşma başlar, yaprak rengi giderek açılır, sararır, kahverengine döner ve yaprak zamanla kurur. Gübrelerin birkaç defada verilmesi ürün miktarının yükselmesine yardımcı olur. Gübrenin 1/3’üesas gübrelemede 1/3’ü fide dikiminden 10–20 gün sonra ve geriye kalan 1/3’ü de baş bağlama anında verilmelidir. Lahanaların N, P2O5 ve K2O’e gereksinmeleri farklılık gösterir. Cetvel 10.5’de görüldüğü gibi ortalama 12–18 kg P2O5 ve 17–24 kg K2O’e gereksinmeleri vardır. Tür ve çeşitler arasında bazı ufak farklılıklar göze çarpar. Ülkemiz topraklarında yer yer bol miktarda P2O5 ve K2O bulunabilmektedir. Bu gibi yerlerde gübre olarak verilecek P2O5 ve K2O miktarları, topraktaki miktarlar dikkate alınarak yapılmalıdır.
Cetvel. 10.5 Lahana grubu sebzelerin besin gereksinimleri ( dekar / kg )
Sebzeler / N / P2O5 / K
Beyaz baş lahana Erkenci /10-20 / 7-10 / 20-30
Beyaz baş lahana Geççi / 15-25 / 10-12 / 25-35
Karnabahar Erkenci / 10-15 / 5-10 / 15-20
Karnabahar Geççi / 15-25 / 10-15 / 20-30
Alabaş / 8-12 / 8-10 / 10-20
Brüksel lahanası / 15-20/ 8-10/ 20-25
Yaprak lahanası / 10-12 / 8-10 / 15-18
Çin lahanası / 8-12 / 6-8/ 12-16
Wirssing / 10-15 / 8-12 / 15-20
Ortalama / 10-17 / 8-12 / 17-24
Prof. Dr. Atila Günay Özel Sebze Yetiştiriciliği Kitabı II. Bölüm
Lahanaların besin gereksinmesi oldukça fazladır. Vejetasyon süresinin uzunluğuna ve dekardan alınan ürün miktarının fazlalığına göre verilecek gübre miktarı giderek artar. En fazla besin maddesi isteği, sırasıyla beyaz lahana, kırmızı lahana ve kıvırcık yapraklı baş lahanada görülür. Bütün lahana grubu sebzeler ahır gübresinden, daha doğrusu topraktaki organik madde miktarının yüksek olmasından hoşlanır. İyi yanmış ahır gübresi, sonbaharda dekara 3000–5000 kg verilmelidir. Gübre, toprağın 20–30 cm derinliğine kadar iyice karıştırılmalıdır. İlk baharda gerekirse tekrar dekara 1000–3000 kg ahır gübresi 10–20 cm derinliğinde atılır. Ahır gübresinin iyi yanmamış olması halinde, tarlada lahana sineği ve kelebeği oluşur ve bunlar lahanada zarar meydana getirir. Bitkilerin genç fide döneminde besin isteği oldukça düşüktür. Baş bağlama zamanına doğru besin gereksinmesi giderek artar. Yalnız erkenci çeşitlerde, fide döneminden itibaren gübre miktarı daha yüksek tutulmalıdır. Çünkü bunlarda besin maddesinin az olması halinde, yaprak renginin açılması, yapraklarda kırmızı renk oluşumu, geç ve gevşek baş bağlama veya hiç baş bağlamama, erken çiçeğe kalkma gibi durumlar meydana gelir. Birkaç örnek verecek olursak, beyaz lahanalarda azot noksanlığı yaprakların sararmasına, kızarmasına neden olur ve başlar küçük kalır. Fosfor noksanlığında yapraklar koyu yeşil renktedir ve alt taraftaki yaprakların damarlar morlaşır, yaprak dökülmesi meydana gelebilir. Potasyum noksanlığında yaprak damar aralarında kıvırcıklaşma başlar, yaprak rengi giderek açılır, sararır, kahverengine döner ve yaprak zamanla kurur. Gübrelerin birkaç defada verilmesi ürün miktarının yükselmesine yardımcı olur. Gübrenin 1/3’üesas gübrelemede 1/3’ü fide dikiminden 10–20 gün sonra ve geriye kalan 1/3’ü de baş bağlama anında verilmelidir. Lahanaların N, P2O5 ve K2O’e gereksinmeleri farklılık gösterir. Cetvel 10.5’de görüldüğü gibi ortalama 12–18 kg P2O5 ve 17–24 kg K2O’e gereksinmeleri vardır. Tür ve çeşitler arasında bazı ufak farklılıklar göze çarpar. Ülkemiz topraklarında yer yer bol miktarda P2O5 ve K2O bulunabilmektedir. Bu gibi yerlerde gübre olarak verilecek P2O5 ve K2O miktarları, topraktaki miktarlar dikkate alınarak yapılmalıdır.
Cetvel. 10.5 Lahana grubu sebzelerin besin gereksinimleri ( dekar / kg )
Sebzeler / N / P2O5 / K
Beyaz baş lahana Erkenci /10-20 / 7-10 / 20-30
Beyaz baş lahana Geççi / 15-25 / 10-12 / 25-35
Karnabahar Erkenci / 10-15 / 5-10 / 15-20
Karnabahar Geççi / 15-25 / 10-15 / 20-30
Alabaş / 8-12 / 8-10 / 10-20
Brüksel lahanası / 15-20/ 8-10/ 20-25
Yaprak lahanası / 10-12 / 8-10 / 15-18
Çin lahanası / 8-12 / 6-8/ 12-16
Wirssing / 10-15 / 8-12 / 15-20
Ortalama / 10-17 / 8-12 / 17-24
Prof. Dr. Atila Günay Özel Sebze Yetiştiriciliği Kitabı II. Bölüm