Tweet
TURP Gübreleme
Turp, hiçbir zaman organik gübrelerin kendi yetiştiği dönemde tarlaya atılmasını istemez. Organik gübreleme bir önceki bitkiye atılmalı ve eğer turp bitkilerine organik gübreleri atma mecburiyeti varsa, atılacak organik gübre, tamamen hümüsleştirilmiş (çok iyi çürütülmüş) durumunda kullanılmalıdır. Organik gübrelerin, hele taze olarak toprak hazırlama sırasında atılması, turplarda çabuk koflaşma, odunlaşma ve tat değişimi meydana getirir. Bitkileri yumru yapmadan, bol yapraklı bir oluşuma iter veya yumruların küçük kalmasına neden olur. Ayrıca turp piresi oluşur, bu pirelerin turp yapraklarını yemesi sonucu yapraklar delik deşik bir görünüm kazanır. Bu bilgilerden turp, toprakta organik madde bulunmasından hoşlanmaz anlamı çıkartılmamalıdır. Organik maddenin toprakta olmasını her bitkiden daha fazla ister. Ancak direkt organik gübrelemeyle meydana gelecek olumsuzlukların ortadan kaldırılması için, organik gübreler daha öncede belirttiğimiz gibi bir önceki bitkiye atılmalı ve turp ikinci bitki olarak tarlaya girmelidir. Turplarda daha çok ticaret gübresi kullanılır. Dekara saf olarak 10-12 kg N, 6-8 kg P2O5, 10-15 kg K2O ve 6-8 kg CaO verilir. Erkenci ve vejetasyon dönemi kısa olan turplarda gübrenin tamamı, tohum ekimi öncesi toprağın 10–15 cm derinliğine karıştırılır. Geçci turplara gübreyi iki partide vermekte yarar vardır. Birinci kısım gübre, tohum ekimi öncesi toprağa 5–10 cm derinliğinde atılır. İkinci kısım gübre, yumru bağlamadan hemen sonra sıra arasına verilir. HÖSSLİN, STEIB, MAPPES (1964), genel bir gübrelemede dekara saf olarak 12 kg N, 6 kg P2O5, 12 kg K2O ve 6 kg CaO önermekte ve erkenci çeşitlerde 6 kg N, 4 kg P2O5, 9 kg K2O; geççi çeşitlerde 8 – 10 kg N, 8 kg P2O5, 12–15 kg K2O olması gerektiğini belirtmektedir. Görüldüğü gibi, turpların gübrelenmesi konusunda verilen bilgiler, koşullara göre değişmekle beraber büyük farklılıklar göstermemektedir.
Turp, hiçbir zaman organik gübrelerin kendi yetiştiği dönemde tarlaya atılmasını istemez. Organik gübreleme bir önceki bitkiye atılmalı ve eğer turp bitkilerine organik gübreleri atma mecburiyeti varsa, atılacak organik gübre, tamamen hümüsleştirilmiş (çok iyi çürütülmüş) durumunda kullanılmalıdır. Organik gübrelerin, hele taze olarak toprak hazırlama sırasında atılması, turplarda çabuk koflaşma, odunlaşma ve tat değişimi meydana getirir. Bitkileri yumru yapmadan, bol yapraklı bir oluşuma iter veya yumruların küçük kalmasına neden olur. Ayrıca turp piresi oluşur, bu pirelerin turp yapraklarını yemesi sonucu yapraklar delik deşik bir görünüm kazanır. Bu bilgilerden turp, toprakta organik madde bulunmasından hoşlanmaz anlamı çıkartılmamalıdır. Organik maddenin toprakta olmasını her bitkiden daha fazla ister. Ancak direkt organik gübrelemeyle meydana gelecek olumsuzlukların ortadan kaldırılması için, organik gübreler daha öncede belirttiğimiz gibi bir önceki bitkiye atılmalı ve turp ikinci bitki olarak tarlaya girmelidir. Turplarda daha çok ticaret gübresi kullanılır. Dekara saf olarak 10-12 kg N, 6-8 kg P2O5, 10-15 kg K2O ve 6-8 kg CaO verilir. Erkenci ve vejetasyon dönemi kısa olan turplarda gübrenin tamamı, tohum ekimi öncesi toprağın 10–15 cm derinliğine karıştırılır. Geçci turplara gübreyi iki partide vermekte yarar vardır. Birinci kısım gübre, tohum ekimi öncesi toprağa 5–10 cm derinliğinde atılır. İkinci kısım gübre, yumru bağlamadan hemen sonra sıra arasına verilir. HÖSSLİN, STEIB, MAPPES (1964), genel bir gübrelemede dekara saf olarak 12 kg N, 6 kg P2O5, 12 kg K2O ve 6 kg CaO önermekte ve erkenci çeşitlerde 6 kg N, 4 kg P2O5, 9 kg K2O; geççi çeşitlerde 8 – 10 kg N, 8 kg P2O5, 12–15 kg K2O olması gerektiğini belirtmektedir. Görüldüğü gibi, turpların gübrelenmesi konusunda verilen bilgiler, koşullara göre değişmekle beraber büyük farklılıklar göstermemektedir.