Tweet
BEZELYE Gübreleme
Bezelye gübrelemesi biraz dikkat ister. Özellikle azotlu ve organik gübreler istenen zamanın dışında ve fazla miktarda kullanılırsa çiçeklenme üzerine olumsuz etki yapar. Açan çiçeklerde anormallikler görülür. Ayrıca vejetatif organlar aşırı derecede büyür. Yani bitki büyümesi ile çiçeklenme arasında denge bozulur. Verim oldukça azalır. Bu gibi sakıncaları önlemek amacı ile ahır gübresini bir önceki kültüre vermek daha yerinde bir harekettir. Bu şekilde bir uygulamada, önceki kültüre, dönüme 5-6 ton ahır gübresi atılmalıdır. Bezelyenin toprak yüzüne çıktığı dönemden, köklerde nodoziteler oluncaya kadar azotlu gübreye ihtiyacı vardır. Bakteri çalışmasıyla azot yapımı başlar ve topraktan azot alınmaz. Topraktaki fazla azot bakteri çalışmasını büyük ölçüde geriletir. Bu bakımdan ekim öncesi istenen miktarda azotlu gübreyi bir seferde vermek yerinde olur. Atılacak azotlu gübre miktarı dönüme saf madde olarak 2-3 kg arasında değişir. Diğer sebzelerin azotlu gübre miktarı ile karşılaştırıldığında bu rakam oldukça düşüktür. Hatta bir önceki bitkiye yeterince ahır gübresi ve azot verilmiş ise, kumlu topraklar hariç tutulmak üzere, diğer topraklarda azotlu gübreleme yapmaya gerek duyulmayabilir. Bezelyede azot hariç tutulursa, Fosfor, Potas ve Kalsiyum isteği fazladır. Fosforlu ve potaslı gübrelerin çiçek sayısının artması, baklaların olgunlaşması ve tadı üzerine etkisi büyüktür. Ayrıca bu besin maddeleri bakterilerin çalışmasını hızlandırarak bitkinin yeter derecede azot yapmasını teşvik eder. THOMPSON (1949), bezelye gübrelemesinde konserve ve kuru dane üretimi için yetiştirilenlere göre, pazara taze sevk edilecek bezelyelere daha fazla gübre verileceğini yazar. Bunun sebebi olarak, konserve ve kuru üretimin daha çok tarla bitkileri münavebesinde yer aldığını, bu yüzden toprağın yeterince besin maddesi içerebileceğini belirtir. Yavaş çözünen fosforlu gübreler yanında, klor içermeyen Potasyumlu gübreler kullanılmalıdır. Bir başka özellik, gübreler mümkün olduğu kadar asidik yapıda olmamalıdır. Zamanla toprağın asit özelliği kazanması bezelye yetiştiriciliğine olumsuz etkiler.
Bezelye gübrelemesi biraz dikkat ister. Özellikle azotlu ve organik gübreler istenen zamanın dışında ve fazla miktarda kullanılırsa çiçeklenme üzerine olumsuz etki yapar. Açan çiçeklerde anormallikler görülür. Ayrıca vejetatif organlar aşırı derecede büyür. Yani bitki büyümesi ile çiçeklenme arasında denge bozulur. Verim oldukça azalır. Bu gibi sakıncaları önlemek amacı ile ahır gübresini bir önceki kültüre vermek daha yerinde bir harekettir. Bu şekilde bir uygulamada, önceki kültüre, dönüme 5-6 ton ahır gübresi atılmalıdır. Bezelyenin toprak yüzüne çıktığı dönemden, köklerde nodoziteler oluncaya kadar azotlu gübreye ihtiyacı vardır. Bakteri çalışmasıyla azot yapımı başlar ve topraktan azot alınmaz. Topraktaki fazla azot bakteri çalışmasını büyük ölçüde geriletir. Bu bakımdan ekim öncesi istenen miktarda azotlu gübreyi bir seferde vermek yerinde olur. Atılacak azotlu gübre miktarı dönüme saf madde olarak 2-3 kg arasında değişir. Diğer sebzelerin azotlu gübre miktarı ile karşılaştırıldığında bu rakam oldukça düşüktür. Hatta bir önceki bitkiye yeterince ahır gübresi ve azot verilmiş ise, kumlu topraklar hariç tutulmak üzere, diğer topraklarda azotlu gübreleme yapmaya gerek duyulmayabilir. Bezelyede azot hariç tutulursa, Fosfor, Potas ve Kalsiyum isteği fazladır. Fosforlu ve potaslı gübrelerin çiçek sayısının artması, baklaların olgunlaşması ve tadı üzerine etkisi büyüktür. Ayrıca bu besin maddeleri bakterilerin çalışmasını hızlandırarak bitkinin yeter derecede azot yapmasını teşvik eder. THOMPSON (1949), bezelye gübrelemesinde konserve ve kuru dane üretimi için yetiştirilenlere göre, pazara taze sevk edilecek bezelyelere daha fazla gübre verileceğini yazar. Bunun sebebi olarak, konserve ve kuru üretimin daha çok tarla bitkileri münavebesinde yer aldığını, bu yüzden toprağın yeterince besin maddesi içerebileceğini belirtir. Yavaş çözünen fosforlu gübreler yanında, klor içermeyen Potasyumlu gübreler kullanılmalıdır. Bir başka özellik, gübreler mümkün olduğu kadar asidik yapıda olmamalıdır. Zamanla toprağın asit özelliği kazanması bezelye yetiştiriciliğine olumsuz etkiler.
Comment