Ne akşam olsun istiyorum nede sabah. Ne yürümek istiyorum nede durmak Ne yaşamak istiyorum nede ölmek Tek derdim cennet için yaşamak İnsan hayatı sanki bir meyve fidanı. Dün tohumsun bugün aşılandın fidan oldun. Suladılar gübreledilerbüyüdüm serpildim. ...Yerimi değiştirdiler biraz daha büyüdüm. Meyve vermeye başaldığımda başladı dış etkiler. Önce dallarımı budadılar sonra kopardılar meyvelerimi. Rüzgar vurdu, Dolu vurdu, kar oldu yağmur oldu, don oldu buzlandım. Hiçbir şekilde yıkılmadım ayaktaydım. Budadılar dallarımı daha çok sürgün verdim, kopardılar meyvelerimi hep daha fazla verdim. Doymadı gözleri daha çok istediler verdim. dallarımı kestiler daha çok sürgün verdim, her türlü zorluğa göğüs gerdim. Benim derdim neslimi devam ettirmek onların derdi ise benden faydalanmak ve meyvelerimi yemek. Beni hiçbir zorluk bitirmedide budanmış dalımdan içime giren küçük bir kurt bitirdi. Neden benden faydalananlar yarama macun sürmedide o yüzden. Çünkü onlar için önemli değil nasıl olsa başka ağaç bulurlar. Önce önemsemedim: Küçük bir şey ne yaparki dedim; baktımki rahatsız ediyor, antisept salgılarımı gönderdim. Onada dayandı ve hep içimde çoğaldı, çoğaldı büyüdü. Sonuçta büyüyemez ve meyve veremez hale geldim. Sonrada kurudum, kökümden kestiler ve beni içimdeki kurt ta ölsün diye ; okurtla beraber sobada yaktılar. Ama kurt ölmedi çünkü yumurtaları her yerde ve her fidanda ama ben yandım ve kül oldum.